يك شب باراني وسرد در پائيز هزار رنگ
كنار خياباني خالي از هياهوي مردم
صداي قطرات باران و لغزش آنها بر شيشه ماشين
و خواننده اي كه صداش سكوت شب را ميشكند:
تنها ماندم...تنها ماندم...
تنها با دلبر جا ماندم
چون آهي بر لبها ماندم
راز خود به كس نگفتم
مهرت را به دل نهفتنم
با يادت شبي خفتم
چون غنچه!سحر شكفتم...
تنها ماندم...تنها ماندم...
وناگهان...دستاني گرم!؟
حس عجيبي كه هنوز هم باورش ندارم...
وقطرات اشكي كه باران را ياري ميكنند و دستاني كه آنها را از روي گونه هايم
پاك ميكنند.آه!چه سردم است...!؟
و اكنون خسته ام،خسته و تنها؛تنها تر از هميشه...
وباز دلم گرفته است و هواي گريه دارد...
كاش آسمان نيز ياري ام كند...
