چندساعتی بود که دیگر: آسمان نمیگریست...ودریا خاموش بود... بادهای سرگردان خوابیده بودند... وآفتاب"ساعتها پيش"طومار حكومت شاعرانه ي ماه را در بسيط افلاك درهم نورديده بود... از ساعتها پيش"همسر تيره بخت ماهيگير"دختر چهارساله اش بدوش در بسيط ساكت وماتم زده دريا ساحل بساحل سراغ همسر گمشده اش را ميگرفت... دريا در مقابل استغاثه ي زن تيره بخت"بطور وحشتناكي"لال شده بود... سه روز وسه شب...پي ماهيگير گشتند تا آنكه: غروب سومين روز"لاشه يخ بسته اورا"لابلاي كفني پاره پاره كه در قاموس ماهيگيران تورش مينامند در گوشه ي ناشناسي از سواحل آشنا يافتند... ودربساط او"همراه جسدش"جز يك ماهي كوچك كه لابلاي مشت يخ زده اش جان ميكند هيچ نيافتند.
آسمان مینگریست... وهنگامیکه ماهیگیر"بخاطر نان خانواده مختصری که داشت پای شکننده ی مرگ را بزنجیر امواج دریای مست می بست... در آنطرف ساحل"سکوت کلبه ماهیگیر را ناله شبگیر دختر چهارساله اش درهم میشکست... دخترک"درحالیکه با نگاه نگران"درچهار سوی کلبه پی پدر خویش میگشت با ناله ای حزین ازمادرش میپرسید که:ماما...باباجونم...برنگشت؟! درحقیقت!اوپدرش رانمیخواست... اوماهی کوچکی رامیخواست که پدرش هرشب ـ پس از مراجعت از سفرهای شبانه ی دریا به او"بدختر نازنینش"هدیه میکرد... وتا سپیده صبح"دخترک بینوا"با نگاه بیگناه پی باباجونش گشت. وتا سپیده صبح"باباجون دخترک"ماهیگیر بی پناه از دریا برنگشت...
آسمان مینگریست... وماهیگیر"اسیر قهر آشتی ناپذیر آسمانها!قهری که ازیک مرگ نابهنگام داستانها داشت.تورصدپاره خود راـبقصد دروکردن ماهی ـ بدل هزار پاره دریا میکاشت... ساحل"ازساعتها پیش در ظلمت یک مسافت طی شده گم شده بود. وآنطرفتر ساحل"درتنگنای یک کلبه محقر"هم آغوش با یک زندگی فراموش شده ی مطرود"دست کوچک دختری چهارساله ودیده نگران همسری با نگاه تب آلود"نگران بازگشت ماهیگیر بود... ودریا همچنان حماسه بی پایان مرگ صیادان بی پناه را میسرود...
آسمان میگریست... وبادها"شیون کنان فریاد میکشیدند:بریز!...ای آسمان:اشک بریز ! بریز که هریک قطره اشک تو در بیکران زمین"ستونی بربنای زندگیست. وآسمان میگریست...میگریست... در پهنه ی کران ناپدید آسمان"جز ناله ی زائیده از برآشفتگی اشکهای بی امان وعصیان ابرهای سرگردان خبری نبود... ودریا"درکشاکش انقلاب امواج دیوانه"همچنان حماسه ی بی پایان مرگ صیادان بی پناه را میسرود... ودرساحل سرسام گرفته ی دریای بیکرانه"ماهیگیر" تور پاره پاره بشانه ی خود را برای سفر شوم شبانه آماده میکرد...
کوچه ی بدبختی بود... کوچه"نه!بن بست بدبختی بود که بخاطر پوشانیدن وضع فلاکتبارش سقف فلاکت بارتری برویش کشیده بودند!ومشتی خانواده ی گمنام در این بن بست زندگی میکردند. تنها"زینت"این بن بست یک چراغ برق"تصادفی"بود که پاره ای ازشبها بن بست را"اشتباهآ"روشنی میبخشید.یکشب جلودیدگان بچه های بن بست ولگردی چراغ برق تصادفی را باتیرکمان شکست... وبچه های بن بست زار زار گریستند... وکوچکترین آنها دوید بطرف خانه شان که:مادر...آخ مادر...آفتاب ماراشکستند...
آغازسخن... بنام خداوند دوستیها بنام انانکه همه مهرند وهمه عشق بنام وارستگان صداقت پیشه بنام گوشه نشینان خلوت تنهایی بنام گریندگان شب زنده دار بنام تهیدستان ودلخستگان امیدوار بنام لب بستگان روشن ضمیر بنام صبوران دلتنگ ازجدائی بنام هرمرد و زن و دختر و پسر و بنام یاران ودوستان که درزندگی ازمن یاد میکنند باپرسشی وپس از مرگم با طلب آمرزشی.
